Net heb ik een uur alleen maar naar deze livecam gekeken.
Elke 15 seconden wordt ie gerefreshed. Het grote beeld elke 60.
Overdag is het in kleur en ‘s avonds zwart wit.
Soms komt pa ook even thuis.

Weet niet of ik het aan kan zien als het heel hard gaat regenen of waaien, gaat ze er dan op zitten?
Of wat als er 1 bijna uitkukelt, dat nest is echt heel erg hoog!
En dat ding staat helemaal ergens in Duitsland.
Wat moet ik dan doen?
Iemand daar opbellen ofzo?
De brandweer misschien in Bornheim? Zo van:"ich glaube eines ooiefuhrerschicken geht aus dem nest fallen, Hilfe Hilfe!"
Ik ben nu al bang.

Na een soort van winterslaapachtig iets, denk ik erover weer es wat te gaan bloggen. Weet nog niet zeker.

Mijn oude blogs lezend, valt me op dat ik mezelf wel heel erg fantastisch vind. Daarom heb ik besloten nieuwe categorien te gaan maken. Deze beginnen met God..

Daar doe ik een paar dagen over, dus het is even een rommel hier. Kom later terug en dan is het weer netjes

Toen ik gisteren naar huis fietste, samen met Lisa, zagen we een hele leuk hondje (net als op de foto), een pup zo te zien over straat rennen. Ze had enorm veel lol, ze rende achter fietsers aan, achter auto’s en het ging allemaal goed.
Net voor de bus langs, oei, tussen die taxi en brommer door, tsss, net niet onder die scootmobiel, wat was dat beest vrolijk. 
Toen ik Lisa vroeg haar te roepen, kwam ze dan ook als een dolle op ons af gerend, en omdat ik op mijn hurken zat sprong ze me zo in de armen en begon me uitgebreid te likken, en ik zweer het je ik voelde de vlooien enteren. Eeewl.

Met het enorm vrolijke beest in mijn armen zijn we gaan kijken naar mensen die misschien zouden lopen roepen, iets als:"Puuuhuuuhuuukie!" of tenminste bezorgd zouden kijken.
Niemand, helemaal geen huilend meisje met een riempje in haar handen, geen vloekende bouwvakker die roept: "als ik dat beest in handen krijg!!".
Ik heb haar op de grond gezet we hebben rond gelopen, maar nergens niemand en nergens ging ze heen, alleen achter ons aan.

Uiteindelijk hebben we haar meegenomen naar huis en de dierenambulance gebeld, iedereen weet tenslotte toch of niet? dat je daar direct heen belt als je je hond kwijt bent.
Maar nee zo’n hond werd niet vermist, of ie bij me kon blijven misschien? Noouuw, ik heb er twee, en die zijn erg leuk, maar ook een handvol, dus eh.
Maar Lisa had haar al Laika genoemd, dus natuurlijk kon ie eerst wel blijven, en natuurlijk is ze niet zindelijk, wat heet.
En die vlooien zitten volgens mij nu ook op de cavia’s.
En het lijkt wel alsof het beest de ergste soort van ADHD heeft niet normaal, niet te stoppen gewoon.
Vind het heel sneu, maar morgen gaat ie naar het asiel.

"Er komt een dag dat je gaat inzien, dat dit eigenlijk een kans is."
(en er komt een dag dat ik me weer beter voel, en jou voor je kop ram)

"Scheiden is veel erger, want dan blijf je hem zien."
(ik begrijp waarom hij je verlaten heeft)

"Ik heb hem gezien in mijn droom, hij kwam langs."
(tuurlijk, bij jou komt ie als eerste langs, om de groeten te doen uit de hemel, je bent tenslotte de vrouw van de vriend van zijn neef)

"Je moet hem nu loslaten, anders kan hij niet overgaan."
(vind je het erg dat ik na 25 jaar, het me even niet lukt in 40 dagen?)

"Jullie woonden toch niet samen?"
(ja, tuurlijk, want als je samen woont, dan hou je echt van elkaar, dat is bewezen)

"Je bent zo sterk, ik weet zeker dat ik het nooit zo gered had als jij."
(nee ik denk ook niet dat jij het redt, maar het is geen keus die ik heb muts)

"Ja, maar hij had ook wel minder mooie kanten."
(oja, en daar wil jij, het wel even over hebben met mij?)

"Voor een zus is het erger. Jij kan een nieuwe vriend zoeken, ik nooit meer een broer."
(tuurlijk joh, wat je wil, jij slaapt, leeft, vrijt, eet, lacht, ruziet, droomt en geniet elke dag met je broer)

"Ik kan je niet zien, want ik vind het zo erg voor je."
(nou blijf dan nog maar even weg, want ik wil jou nooit meer zien)

"Wij, als zussen, zijn wettig erfgenamen en daarom is alles van hem, in jouw huis, van ons."
(en omdat jullie hem niet kennen, niet eens weten waar hij van houdt, hem zelfs in 20 jaar nauwelijks gesproken hebben, heb ik alle rotzooi voor de grofvuil van mij en al mijn vriendinnen in de dozen gepleurd, die jullie straks ophalen uit mijn huis)

"Het was een mooie begrafenis he?"
(zeg dat wel, maar 40 jaar te vroeg, en wel jammer dat ie de bruidsjurk nu niet heeft gezien)

"Een vrouw als jij?! Die vindt wel weer een ander."
(een ander, wat? een relatie? een man? ik wil hem. ik hoef niet, als jij, een relatie om niet alleen te zijn, ga weg naar Dennis, Paul, Klaas, Hans, Eddy, of wie er nu maar zit en verbeeld je dat het liefde is)

"Jij bent geen wettig erfgenaam, dat jullie op het punt van trouwen stonden maakt daarin niet uit. Wij als zussen zijn erfgenaam.
Kunnen we niks aan doen, twee maand later waren jullie getrouwd, maar dat is er niet van gekomen.
Maar we willen je niet tekort doen hoor! 5% van zijn geld, van de erfenis, is voor jou. "
(5%! ik ben toch zo blij dat jullie gereformeerd zijn, anders was het vast maar 4,85% geweest, en dat zou echt tegen zijn wens in gaan.)

"Ik zal maar niet vragen, hoe het is."
(beter niet, ik denk er namelijk niet elke seconde van de dag aan, en als je het nu vraagt, zou ik me opeens kunnen bedenken dat mijn man dood is!)

"Tja, het leven gaat door."
(ja waarheid als een koe, koe)

"Ik zou gek worden als ik in een vreemd land zou zijn, met z’n tweetjes in een kamer, en mijn vriend gaat opeens dood in mijn armen, maar jij bent zo sterk."
(ja, jij sprong waarschijnlijk zo vanuit die hotelkamer, op de 21-ste verdieping naar buiten, als je tenminste het raam open kan krijgen)

"Je moet er doorheen! Dat is de enige manier!"
(moeten? moeten? wat weet jij daar nu van, je hebt ooit je oma verloren, die was 94 en jij 24. fuck off)

"Ben je al bezig met het verwerken?"
(verwerken?! Er is niets te verwerken! Het is een vreselijke pijn je je mee moet dragen, dat gooi je niet af en daar werk je je niet door heen, die draag je of je wilt of niet, waar je ook gaat of bent")

Je krijgt wat je communiceert.
Dat zegt de ex, van mijn ex.
Ik neem het haar niet kwalijk, ik weet wat een relatie met mijn ex-man met je zelfvertrouwen doet.

Ondertussen kijkt zij mij indringend aan. Je krijgt wat je communiceert. Ik ken haar nu heel wat jaren, dus wil wel een eindje met haar mee gaan en wacht rustig af.
Ze zit tegenover me op een krukje in mijn keuken, ze buigt voorover, legt haar handen op mijn knieen en zegt het nog een laatste keer: ‘je krijgt wat je communiceert.’
Daarbij probeer ik een gezicht met diepgang op te zetten.
Sindskort doet ze NLP.

Ze heeft maar liefst 41 cd’s werkmateriaal, ze moet op en neer naar Spanje om het allemaal te beluisteren.
Ze zegt ook dat ze van nu af aan haar grenzen gaat aangeven. En ze gaat door, ze gaat vanaf nu haar grenzen aangeven en niet zo’n beetje ook.
Ik voorzie een zware en barre tijden, voor iedereen die om haar geeft.

Gisteren kreeg ik mailtje.
Van haar.
Familieopstellingen, in een congreszaaltje op de hei, kosten, 50 euro incl. broodjes en soep.
Deze heeft ze, aan de cc lijst te zien, aan de vrienden gestuurd waarvan ze vindt, dat die wel wat hulp kunnen gebruiken. Ik ook.

Vanmiddag belde ze op, ze gaat met een splintergroepje een boom knuffelen van het weekend, of de kinderen bij mij kunnen komen.

Ik zou graag iets over Wilders schrijven. Maar ik zou niet weten wat.
Dus ik schrijf liever over mijn hond.

Laatst was ik in een restaurant, leuk restaurant, lekker eten, leuk gezelschap, en door de hitte was de binnentuin een verademing.
Er zat ook een groep mensen met een baby, en die baby begint op een gegeven moment te huilen.
Ach nee, noem het maar gewoon krijsen, en niet een minuutje of wat, maar een half uurtje of wat.
Mijn tafelgenoot ergerde zich groen en geel.
De leuke vlotte jonge dame van de bediening vond het ook maar niks vertrouwde ze ons toe.
En fluisterde "Laat die mensen dan een oppas nemen als ze uit eten gaan!"
Ja, knikte mijn tafelgenoot (die nog nooit de zorg over iets heeft gehad )
En zo hadden zij het er nog even over, dat een baby ook nooit voor niets huilt, dus dat die moeder iets fout deed.
Ja, zei mijn tafelgenoot die net als het bediening meisje (die net uit de puberttijd kwam) nog nooit een baby van dichtbij had gezien.

Een vroegere vriendin van mij had een Audie, een A6 en al bumberklevend begaf ze zich door het verkeer.
Elke dag van Drachten naar Zwolle.
En als iemand echt niet aan de kant ging, of op de linkerbaan harder weigerde te rijden dan 150, ondanks het levensgevaarlijke bumberkleven, dan ging ze met haar zure en gestresste hoofd rechts inhalen.
Vergis je niet ze is niet het type dat jij je nu voorstelt, nee, ze leest de Opzij, stort haar spaargeld politiekcorrect op de ASN, is vegetarier en heeft een hekel aan Wilders.
Haar grootste ergenis was waarschijnlijk wel, "oudere" mensen op de snelweg.
Je weet wel die mensen die niet zo snel meer kunnen reageren en daarom, godzijdank, iets rustiger aan rijden.
Die moesten god-ver-domme-nog-an-toe toch helemaal niet meer in de auto zitten! Toet-toet aan de kant, deze weg is voor mij!

Gisteren was het loeiheet en ik liep met de honden langs een plas, zo ongeveer de enige plas in het Noorden waar een hond nog mag lopen.
En iedereen met een hond gaat dan daar ook, netjes, naar toe.
Veel honden, in het water, achter elkaar aan rennend en gelukkige bazen. Iets verder is een inhammetje waar de honden gemakkelijk het water in kunnen, met een hond zo groot als een Cavia met morbide obesistas, is dat handig.
Dus daar kom ik, met de grote woeste en met de cavia, door het bos, "is dat een teek?" hoekje om, "waarom zet ik dan ook geen pet op!".
De grote hond heeft het stokje-voor-het-gooien al vrolijk in haar bek, zitten daar Rutger en Petra, ik stel me voor dat ze zo heten.

Rutger en Petra. Bij de enige plas waar honden vrij mogen lopen. Zondag. Zonder honden zijn ze.
Stoeltje, tupperware bakjes met eten, hij de NRC, zij de Happinez, afritsbroek en heerlijk zittend anti libido hempje.
Modderspatjes in het haar dat wel.
Ik zie al wat er gaat gebeuren, voor het is gebeurt. De kleine hond doet zoals ie altijd doet en komt met veel plezier op Petra en Jurg gerend. Met modderpootjes.
"Vinden jullie het hier ook zo het einde?" lijkt ze te blaffen.
Ik had het kunnen weten, ze springt op de schone handdoek, waar ook modderspatjes op lijken te zitten, en likt de voet van de vrouw.
Ze kijken boos.
En zuur.
Ik glimlach wat stom, en zeg dat er al heel wat honden moeten zijn langs gekomen op deze hete dag, daar langs hun, zo bij de enige plek om het water in te kunnen.
"Ja" zeggen ze nors.
Maar, ik weet dat de ergste ellende nog moet komen.
Daar staat de grote woeste hond, al half in het water te wachten, en heel strak te kijken naar de stok die voor mijn voeten ligt. Die moet in het water namelijk.
Ik pak de stok en met een boel gegrom en geblaf springt ze de stok achterna.
En daar is ze weer, terug, ze legt de stok voor mijn voeten, en loopt twee meter verder.
En precies achter Peet en Jurg, direct achter die Vrijbuiter stoeltjes waar de iets te dikke heupen en kont van Peet tussen door worden geperst, schudt ze zich eens even goed uit.

Zo herhaalt zich dit nog zeker 10 keer, maar Peet en Jurg zijn doorzetters, en met modderspatten op de stoeltjes en in hun haren, lezen ze stug door.
Het is Goddomme hun plek, precies daar op die vierkante meter aan het water, en ook al hebben ze 3 vierkante km tot hun beschikking, waar ze kunnen zitten, daar is HUN plek.

In het kort stel ik dit voor:
alles tot 20 jaar thuis moet zitten,
alles boven 65 jaar, rijbewijs afnemen,
en alle honden en katten steriliseren en langzaam uit laten sterven.

Godsallemachtig, wat zal het dan fijn zijn in de restaurants, op de wegen en bij het water.

Katja’s vader verhuist naar de VS, en ziet vevolgens zijn dochter 5 jaar nauwelijks.
Plukt haar op een dag van van het schoolplein en dumpt haar in de VS. Met de mededeling aan de moeder: "Ze huilt wel, maar ze heeft nieuwe kleren en kan het goed met haar nieuwe moeder (?) vinden" aldus de vader.

Ik zou mijn hond nog niet aan zo’n engerd toevertrouwen.

Maar het deed me denken aan het gezever van de mannen (en de nieuwe vriendinnen van die mannen, en de moeders van die mannen) die hun kinderen na de scheiding nog nauwelijks nog zien.
Dat ligt altijd aan de vrouw, die houdt de kinderen namelijk bij hun vader/haar ex weg.

Die vrouw houdt de kinderen met opzet bij hun vader weg, want zij vindt het ronduit heerlijk alles alleen te moeten doen, 24 uur per dag, 7 dagen in de week.
Ze vindt het ook zo fijn dat ze alles zelf moet beslissen. En wat ze vooral erg fijn vindt is dat ze voor werkelijk alles oppas moeten regelen. En wat ook zo fijn is dat je werkelijk nooit een weekendje weg kan, dat is ook zo’n voordeel van het weghouden van kinderen bij pa.

Werkelijk ik zou niet meer anders willen dan op mijn tandvlees als 100% alleenstaande ouder door het leven gaan. Dat is toch tenslotte ieders wens?
Daarvoor heb je toch samen kinderen gekregen, om er alleen voor op te draaien?

Of zou er Godverdomme-nog-an-toe misschien een andere reden zijn dat je je kind bij die vader weghoudt?

Denk hier eens over na:
Van de tien kinderen, zijn er twee die na het uiteengaan helemaal geen contact meer hebben met hun vader en twee bij wie het contact slecht werd.
Dit betekent per jaar verliezen minstens 13.500 kinderen in ons land het contact met hun vader ten gevolge van een partnerscheiding, een zelfde aantal houdt een zeer miniem en/of slecht contact over.
Dus dit zijn 27.000 kinderen die geen of nauwelijks contact hebben met pa. So far so good.

Neem dan nu de volgende cijfers erbij:
Uit onderzoek onder blijkt dat 107.200 kinderen tussen de 0 en 17 jaar slachtoffer waren van kindermishandeling.
Onderzoek door de Vrije Universiteit van Amsterdam onder scholieren tussen de 12 en 16 jaar, leidt tot een schatting van 160.700 kinderen die slachtoffer zijn (geweest).
Naar schatting overlijden ongeveer 40 tot 80 kinderen aan de gevolgen van kindermishandeling.
Je zou toch niet denken dat die moeders, misschien, behalve dat ze het leuk vinden om Godverdomme-nog-an-toe alles alleen te moeten, en Godverdomme-nog-an-toe overal alleen voor te staan een andere reden hebben om de kinderen bij Pa weg te houden?

http://www.huiselijkgeweld.nl/feiten/index.html

Ik heb zelf een andere reden. Ik vind er geen hol aan om alles alleen te moeten doen, laat dat duidelijk zijn.
Maar het contact, het gezeik, het gesar, de respectloosheid, de afspraken die dan wel dan niet worden nagekomen, het doen alsof het normaal is dat ik alles alleen moet doen en hij voor af en toe, het gekleineer, is zo’n zware belasting voor mij, dat ik hoe erg ook, geen contact meer wil. Dit betekent dat hij inderdaad zijn dochter niet ziet.
En dit betekent dat zij het slachtoffer is, want zij mist haar vader.

Ben ik schuldig dat ik het gesar niet meer verdraag en zij nu haar vader mist?
Mijn rug op met de dwaze vaders.nl zolang ze niet ruimte laten voor vrouwen die ten einde raad het contact verbreken.

Graag wil ik jullie ook even van de goede zaken op de hoogte houden.

Ja, ik ben akkoord gegaan met de mediation aangeboden door de rechtbank dankzij onze fantastische Gristenunie.
Wat er te mediaten valt als ik om tafel "moet" met een vader die weigert iets voor zijn kind te doen is me overigens een raadsel.
Afijn, ik doe gewoon maar mee voor de gezelligheid. Ik ben tenslotte de beroerdste niet

Ja, het is weer lente! Ja ik heb de eerste potloodventer alweer gespot en gekiekt met mijn mobieltje.

Ja, de doxycicline hielp tegen de nare bacterie die mijn teentje in de eerste plaats in zijn greep had, en later mijn been tot net onder de knie. Ja, de doxycycline veroorzaakte ook een hel van een schimmelinfectie waardoor ik alleen in bad durf te plassen en loop alsof ik net de woestijn over ben gecrossed op een olifant.

En nee, komkommer (in plakjes!) helpt niet tegen schimmelinfecties, en komkommer-niet-in-plakjes helpt ook niet.

En ja, sommige minnaars zijn getrouwd en anderen niet. En nee, daar voel ik me niet schuldig over. En ja, God straft, met schimmelinfecties.

De vader van mijn dochter is gaan samenwonen en heeft nog twee kinderen gekregen. Tis toch wat een man die niet voor zijn kind wil zorgen en er dan nog maar weer 2 produceren.
Hij heeft eerder leuke vriendinnen gehad, maar deze is een mindere.
De vriendinnen van pa worden beoordeeld door te zien of mijn/onze dochter ook deel uit "mag" maken van de nieuwe situatie. Deze vriendin wil wel "stiefmoeder" zijn, soms, op dagen dat het uitkomt. Maar mocht het zo zijn dat ze het idee heeft dat ik op de dag dat mijn dochter bij hun is, iets leuks zou kunnen gaan doen, dan roept ze: "Ja ik ga niet voor Lisa zorgen zodat jij lekker..( vul maar in). 
Omdat ik uiteraard altijd iets leuks ga doen als ik een keer in de 2 weken een "dagje vrij" heb, ziet Lisa haar vader steeds minder. Wat het contact van Lisa en haar vader, en de wens van Lisa om bij haar vader te zijn te maken heeft, met dat ik dan die dag de sauna in duik, snap ik niet helemaal. Maar er zullen vast mensen zijn die dat wel snappen.

Maar nu wordt het nog lolliger. Hij is pas zijn baan kwijt geraakt. Maar dat was helemaal ok, want zijn vriendin werkt (jurist) (waarom ik dat meld zal je straks wel zien) en hij is huisvader voor de twee kleintjes. Waarom niet.
Tot ik opeens een brief in de bus kreeg dat de alimentatie voor Lisa gestopt wordt (maar liefst 120 euro… per maand… wat een sukkel) Want.. hij is alleenstaand? Hij woont in een antikraakhuisje en en ontvangt alleen een uitkering en kan uiteraard geen alimentatie meer betalen. Wat hij wel kan doen voor zijn dochter, zie ik nergens in het verzoekschrift staan.
In het echt wonen ze samen zoals ze altijd deden en heeft hij inderdaad een huisje gehuurd a 150 euro, gaat binnenkort een uitkering aanvragen, zij vraagt alle eenouder toeslagen aan. Is zij een goede jurist or what?
Voor het eerst ook een advocaat in de arm genomen, die het "arme stel" nu het vel over de neus haalt.
5 jaar achterstallige alimentatie moet terugbetaald
Van de riante ontslagvergoeding kan nog ruim 2 jaar alimentatie worden betaald. En nog wat fijne zaken. Maar de mooiste zin in het verweerschrift is toch absoluut:"vader heeft behalve de wettelijke plicht, ook een morele plicht voor zijn dochter te zorgen".
Laat het geld maar zitten, die zin door een rechter horen uitspreken, zonder dat er daadwerkelijk iets veranderd, is wat ik het allerliefste hoor.

Voor de vrouwen die net het hoofd boven water houden en die ex-en hebben die geen alimentatie willen betalen is die zin ook mooi, maar daarmee kunnen ze uiteraard hun kind geen nieuwe voetbalschoenen kopen.  Dit jaar ik geloof dat in nederland 300.000 kinderen op of onder de armoede grens leven. Ik zie ze ook die moeders en kinderen. Bedankt vader(s) En bedankt Nederland dat je zo goed voor de kinderen zorgt.